Bir köyün hafızası,
bir evin içinde.

Hüseyin Cengiz 1967’de fotoğrafa merak sardı. Makineyi kendi alacak durumda değildi; merakını gören biri ona bir tane aldı. Köye elektrik ertesi yıl geldi. O gün bugündür Uluğbey’de ne olduysa çekti: düğünler, asker uğurlamaları, mezuniyetler, cenazeler.

Sonra kendi çektikleri ona yetmedi. Köylülerin evlerindeki eski fotoğrafları da istemeye başladı; aldıklarını çoğaltıp sahiplerine geri verdi. Bugün duvardaki her portrenin altında elle yazılmış bir isim var. Kaç fotoğraf olduğunu kendisi de bilmiyor.

Emine Cengiz’le 1968’de evlendiler, 1972’de Almanya’ya taşındılar. O yıllarda memlekete uçakla değil arabayla gidilip gelinirdi. Her dönüşte bagajda bir şey olurdu: bir saat, bir gramofon, küçük bir biblo.

Sonraki yıllarda başka ülkelere de gittiler. Ne aldılarsa birlikte seçtiler, birlikte taşıdılar. Köyde de aynı şeyi yaptılar; eski evlerden ne çıkıyorsa topladılar. Tırpanlar, bakır güğümler, radyolar, bir el değirmeni taşı.